Projektanci bomby nie przewidzieli jednak, że 7lit obecny w paliwie termojądrowym, pod wpływem wysokoenergetycznych neutronów, ulegnie rozpadowi na hel (He), tryt (3H) oraz neutron (n0). Dodatkowa produkcja tych dwóch ostatnich sprawiła, że moc bomby była kilkukrotnie większa niż zakładano.
Podobne bomby (pozbawione uranowej osłony) o mocy 4 Mt produkowano do lipca 1956 r. jako . W 1957 roku zostały one zastąpione przez , która przez pewien czas była standardową bombą wodorową.
Następstwa eksplozji thumb|Obszar dotknięty opadem promieniotwórczym Test „Bravo” spowodował wielką katastrofę ekologiczną. Eksplozja wywołała ogromny opad radioaktywny, rozchodzący się w kierunku zamieszkanych wysp atolu. W połączeniu z niekorzystnym wiatrem i wielką siłą eksplozji doszło do skażenia najbliższych wysp. Według obliczeń, gdyby identyczna eksplozja nastąpiła w Waszyngtonie, w tych samych warunkach opad dotarłby aż do Nowego Jorku (oddalonego o 330 km). Maksymalna odległość, na jaką wiatr rozniósł promieniotwórcze pyły, wynosiła 500–600 km.
Ludzie na okolicznych wyspach nie zdawali sobie sprawy z zagrożenia.