Skażeniu uległo również wiele osób, które wyszły przed domy, by obserwować tę ogromną detonację. Cztery dni po eksplozji Stany Zjednoczone podjęły decyzję o ewakuacji całego atolu, jednak dla niektórych napromieniowanych było już za późno. Nie wiadomo dokładnie, ile osób zginęło lub odniosło poważne obrażenia wskutek opadu. U wielu osób obserwowano objawy choroby popromiennej, tj.: wymioty, biegunki, utratę włosów, „ślepotę atomową” (uszkodzenia wzroku wywołane promieniowaniem) oraz poparzenia (w tym wewnętrzne, głównie u dzieci, które połykały „śnieg”).

Ofiary opadu przesiedlono na niezamieszkany atol Utirik. W 1960 roku Stany Zjednoczone uznały atol Bikini za „czysty i możliwy do zamieszkania”, jednak pierwsi mieszkańcy wrócili na niego dopiero w 1979 r. Po trzech miesiącach jednak byli oni zmuszeni opuścić wyspy na stałe z powodu utrzymującego się skażenia.