„Szczęśliwy Smok” thumb|Kadłub Daigo Fukuryū Maru w muzeum w Tokio Sprawa opadu promieniotwórczego po detonacji Castle Bravo została pierwotnie wyciszona przez amerykańskie władze, głównie dlatego, żeby zataić tę informację przed Związkiem Radzieckim, ale także z powodu niezbyt przychylnego nastawienia amerykańskiego społeczeństwa do prób jądrowych. Wkrótce jednak na jaw wyszła sprawa japońskiego kutra (jap. ‘Szczęśliwy Smok nr 5’), który w momencie eksplozji znajdował się 140–170 km od „punktu zero”. Cała jego załoga zapadła na chorobę popromienną. Radiooperator, który był w tym czasie na pokładzie i krzyknął przerażony, że „widzi coś większego od słońca”, zmarł wkrótce potem. Cała załoga uzyskała status hibakusha (ofiar eksplozji atomowej), a rząd japoński zmusił amerykańskie władze do wypłacenia jej odszkodowań.
Stany Zjednoczone zobowiązały się również wypłacić odszkodowania mieszkańcom Wysp Marshalla, załodze USS „Bairoko” (lotniskowiec biorący udział w operacji, na którym szesnastu członków doznało poparzeń popromiennych) oraz dotkniętej promieniowaniem grupie naukowców, którzy obserwowali eksplozję z łodzi odległej o 60 km.