Wszystkie trupy, po wprowadzeniu zakazu zgromadzeń publicznych po Incydencie 28 lutego 1949 występowały we wnętrzach.
Huang Hai-tai był zarówno wykonawcą przedstawień, jak i autorem wielu scenariuszy. Tematyka przedstawień obejmowała historię Chin, bohaterami byli zazwyczaj dawni wojownicy, a artysta potrafił za pomocą pacynek zainscenizować bitwę z udziałem wielu walczących. Przedstawienia wyróżniały się literackim językiem, Huang był również wykonawcą muzyki, z wykorzystaniem tradycyjnych chińskich instrumentów (odtwarzał także partie wokalne). Do dalszej popularyzacji jego pracy artystycznej przyczyniła się działalność syna, Huang Chun-hsiunga (), który zaadaptował tradycyjny teatr pacynkowy dla potrzeb telewizji. W latach 1970. przez pewien czas przedstawienia nie ukazywały się w telewizji ze względu na używany w nich dialekt tajwański, co pozostawało w konflikcie z polityką nacjonalistycznego rządu, który nakazywał używanie dialektu mandaryńskiego, dla podkreślenia swojej legitymacji władzy wobec całych Chin.