Sygnały wywoławcze agresji – według twórcy pojęcia, Leonarda Berkowitza, są to „Bodźce skojarzone z czynnikami wzbudzającymi gniew aktualnie lub w przeszłości. Własność takiego sygnału mogą mieć też obiekty mające jakiś związek z agresją w ogólności”. Koncepcja ta nawiązuje do teorii warunkowania klasycznego.
Berkowitz nie zgadzał się z teorią frustracji-agresji autorstwa Johna Dollarda, w której twierdzono, że jedyną i wystarczającą przyczyną zachowań agresywnych jest frustracja. W związku z tym przeformułował tę teorię, wprowadzając do niej pojęcie sygnałów (bodźców) wywołujących agresję.
Eksperyment Berkowitza Berkowitz przeprowadził w 1967 razem z Anthonym LePage eksperyment, w którym osoby badane były najpierw gniewane przez „pomocnika” (pomocnik nisko oceniał napisany przez nich esej i wymierzał im jako karę wstrząsy elektryczne). Następnie badani mieli okazję ocenić w ten sam sposób esej „pomocnika” i również go ukarać. Okazało się, że siła wstrząsów, jakie serwowali swojemu „ciemiężycielowi” (czyli siła agresywnego zachowania), zależała od dwóch czynników: ilości i siły wstrząsów, które otrzymali od „pomocnika”, czyli siły wcześniejszej frustracji; obecności przedmiotów w pomieszczeniu (sygnałów lub bodźców) – jeśli w pomieszczeniu były bodźce skojarzone z agresją (np.