pistolet), to badani wymierzali o wiele silniejsze wstrząsy „pomocnikowi”, który ich wcześniej frustrował niż wtedy, gdy w pomieszczeniu były bodźce niezwiązane z agresją (np. rakieta tenisowa).
Wnioski Swoje eksperymenty Berkowitz interpretował jako dowód na to, że jedyną konieczną przyczyną agresji jest frustracja. Frustracja prowadzi jedynie do pobudzenia, agresja jednak jest wywołana dopiero wtedy, gdy pojawi się bodziec skojarzony z nią (np. werbalna obraza, przekleństwo, pistolet lub sygnał indywidualnie skojarzony z agresją np. „zły sąsiad”). Im silniejsza frustracja – twierdził Berkowitz – tym słabszy bodziec wywoływać będzie agresywne zachowanie, zaś im słabsza frustracja, tym silniejszy musi być ten bodziec.
Rozwinięcie teorii Dalsze badania dowiodły, że sama obecność bodźców silnie skojarzonych z agresją (np. broni) automatycznie wywołuje myśli i pojęcia o agresywnej treści. Badacze doszli więc do wniosku, że sygnały skojarzone z agresją mogą wywołać zachowania agresywne nawet pod nieobecność pobudzenia fizjologicznego (czy frustracji). Skłoniło to ich do sformułowania twierdzenia: „Nie tylko palec pociąga za spust, także spust może pociągać palec”. Zjawisko to figuruje w literaturze pod postacią „efektu broni”.