Przez 7 lat (od 1764/1765 do 1771/1772) uczęszczał do Kolegium Lubrańskiego w Poznaniu. W tym okresie uczęszczał także na publiczne wykłady fizyki eksperymentalnej profesora kolegium jezuickiego, J. Rogalińskiego. Przez kolejne 2 lata (od 1772/1773 do 1774/1775) studiował w Akademii Krakowskiej; mieszkał wówczas w Bursie Jerozolimskiej. Bakalaureat uzyskał w październiku 1772, a 31 marca 1775 osiągnął magisterium nauk wyzwolonych i doktorat filozofii.
W roku akademickim 1776/1777 pracował jako profesor (extraneus) algebry. Rok później (1777/1778) był profesorem klasy VI świeżo reformowanych Szkół Nowodworskich (dawniej Władysławowskich), gdzie wykładał w języku polskim: ekonomię, logikę, mechanikę, hydrostatykę, hydraulikę oraz naukę o zachowaniu zdrowiaK. Mrozowska, Pierwsza w Koronie. „Szkoły Nowodworskie” w latach 1777–1795, Rozprawy z dziejów oświaty 31 (1988), s. 37–77.. W tym samym czasie (1777) piastował funkcję członka Oratorium uczelni. Rok później (wrzesień 1778) dzięki wsparciu finansowemu rektora Antoniego Żołędziowskiego i Hugona Kołłątaja wyjechał za granicę, by tam kontynuować studia. Do października 1779 studiował w Getyndze, a następnie trafił do Lejdy i Utrechtu, gdzie studiował fizykę, chemię, historię naturalną, architekturę, języki obce i literaturę.