Trybunał działał jedynie na wniosek osoby zainteresowanej. Mógł on rozpatrzyć sprawę dopiero po wyczerpaniu drogi administracyjnej, termin do złożenia zażalenia wynosił 14 dni (od otrzymania decyzji administracyjnej wydanej w ostatniej instancji). Obowiązywał przymus adwokacki. Wniesienie zażalenia nie powodowało odroczenia wykonania decyzji, sam Trybunał również nie mógł wstrzymać realizacji rozstrzygnięcia. Wniosek przydzielany był referentowi, który przygotowywał sprawę do rozprawy głównej (mógł on m.in. żądać od strony uzupełnienia podania, przesłuchiwać świadków). Rozprawa przed Trybunałem była ustna i jawna (w pewnych przypadkach jawność mogła zostać wyłączona). Członkowie Trybunału mogli zadawać stronom, świadkom i biegłym pytania. Po zamknięciu rozprawy następowało rozstrzygnięcie podejmowane według teorii swobodnej oceny dowodów. Narada i głosowanie były niejawne, wyrok ogłaszano ustnie. Orzeczenia wydawane były w imieniu cesarza.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Trybunał Państwa · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.