Trybunał Państwa nie prowadził autentycznej wykładni ustaw, nie miał również kompetencji do badania legalności należycie ogłoszonych ustaw.

Wyroki Trybunału Państwa miały charakter deklaratoryjny; administracja była związano orzeczeniami tylko moralnie, a nie prawnie. Decyzje Trybunału nie powodowały uchylania lub zmiany aktów administracyjnych naruszających prawa obywateli. Powodowało to, że stosowanie się organów administracji do treści orzeczeń uzależnione było od ich dobrej woli. Wyjątek od tej zasady stanowiły sprawy z zakresu prawa publicznego, podnoszone przez królestwa i kraje monarchii względem siebie lub państwa, tu wyrok Trybunału miał charakter reformacyjny.

Orzeczenia Trybunału Państwa nie rozwijały znaczenia praw i wolności obywatelskich (nie nastąpiło twórcze rozszerzenie konstytucyjnych gwarancji), poza ochroną zasady równouprawnienia narodowości, pozostano przy pierwotnej treści uprawnień. Historycznie kontekst orzecznictwa Trybunału odzwierciedla najważniejsze procesy społeczne zachodzące w państwie. W pierwszej fazie jego działalności widoczny jest okres organizowania się życia publicznego w oparciu o liberalną konstytucję grudniową. Następnie zauważalny jest zwrot ku tendencjom zachowawczym. W wyrokach reprezentowano postawę konserwatywną, nie chciano pobudzać procesów społecznych.