Filip Orleański (fr. Louis-Philippe-Albert d’Orléans; ur. 24 sierpnia 1838 w Paryżu, zm. 8 września 1894) – członek francuskiej rodziny królewskiej, starszy syn Ferdynanda Filipa Orleańskiego i Heleny von Mecklenburg-Schwerin, wnuk Ludwika Filipa I, króla Francuzów.
Po śmierci swojego ojca w 1842, otrzymał tytuł Prince Royal i został następcą tronu. Orleański pretendent do tronu Francji jako Filip VII (do 1883 jako Ludwik Filip II).
Po abdykacji jego dziadka w 1848, starano się go osadzić na tronie francuskim, a regencję złożyć w ręce jego matki, ale plany te spełzły na niczym. Filip razem z resztą swojej rodziny zamieszkał w Wielkiej Brytanii, a we Francji proklamowano II republikę.
Życie po abdykacji dziadka Filip został historykiem, dziennikarzem, a nawet dobrowolnie służył razem ze swoim młodszym bratem – Robertem, księciem Chartres, jako oficer w amerykańskiej wojnie secesyjnej. Był kapitanem i przez prawie rok służył pod generałem George’em McClellanem, w Armii Potomacu. Opuścił armię po klęsce Peninsular Campaign. Później opisał tę wojnę.