Wielu określeń używa się wymiennie ze słowem „mentor”: „nauczyciel”, „promotor”, „przewodnik”, „mistrz”, „guru”, „doradca”, „nadzorca” (ang. „supervisor”), „krytyczny przyjaciel”. Jako że istota mentoringu jest silnie uzależniona od kontekstu, w którym zachodzi, powyższe synonimy będą kładły nacisk na różne aspekty procesu, z grubsza jednak oznaczając to samo. Z kolei „osoba mentorowana” (ang. mentee) może w różnych okolicznościach stawać się „stażystą” (ang. „trainee”), „kandydatem”. „partnerem”, „protegowanym”, „podopiecznym”.
Phillip Dawson zaproponował w 2014 r. teoretyczne ramy dla pojęcia mentoringu, które próbują usystematyzować bogactwo znaczeń przy pomocy szesnastu zmiennych: zadań stawianych przed mentoringiem; roli jego uczestników; ich liczby; stopnia zażyłości ich relacji; różnic w wiedzy oraz doświadczeniu; czasu trwania programu i częstotliwości spotkań; sposobu doboru uczestników; sposobu łączenia uczestników w pary; metod mentoringu; dostępnych zasobów; wykorzystanych technologii; sposobu wprowadzenia uczestników w istotę mentoringu; ewentualnego wynagrodzenia dla uczestników; formalnych zasad zakreślających ramy mentoringu; metody nadzorowania jego przebiegu;