Uzbrojenie przeciwlotnicze średniego kalibru na okrętach I serii było dość silne, w postaci dwóch dział 75 mm na burtach na śródokręciu, między kominami, jednakże słabe było uzbrojenie małokalibrowe – 4 wkm-y (było ono typowe dla lat 20., lecz podczas wojny stało się zdecydowanie niewystarczające). W drugiej serii ilość armat 75 mm zmniejszono do jednej, dodając za to 4 pojedyncze działka 40 mm Vickers, tworząc bardziej zbalansowaną artylerię. Uzbrojenie torpedowe było przeciętne, w postaci dwóch potrójnych wyrzutni torped kalibru 533 mm w osi symetrii kadłuba. Unikalną cechą wśród niszczycieli światowych była możliwość przenoszenia na pomoście nad rufowym aparatem torpedowym wodnosamolotu zwiadowczego Fokker C.VII W, stawianego na wodę za pomocą dźwigu – wymóg ten wprowadzono z uwagi na specyfikę służby na rozległych obszarach Indii Holenderskich. Przenoszenie go nie było jednak praktyczne i na początku wojny wodnosamoloty zdjęto. Uzbrojenie uzupełniały 4 miotacze bomb głębinowych i 12 bomb. Jedynie okręty pierwszej serii miały tory do stawiania 32 min.
Służba thumb|„Evertsen” W 1934 niszczyciel „De Ruyter” przemianowano na „Van Ghent”, aby zwolnić nazwę dla nowo budowanego krążownika.