Do pozostałych większych dopływów należą Adyga, Brenta, Piawa, Tagliamento, Socza, Reno, Neretwa, Cetina, Krka, Buna i Drin.
Ogólna cyrkulacja powierzchniowa ma kierunek przeciwny do ruchu wskazówek zegara. Wody Morza Jońskiego wpływają przez Cieśninę Otranto wzdłuż wschodniego wybrzeża Adriatyku, przemieszczają się na północ, a następnie powracają na południe wzdłuż wybrzeża włoskiego. Na układ prądów wpływają wiatry, dopływ rzeczny, różnice temperatury i zasolenia oraz ukształtowanie dna.
W północnej części morza zimowe ochładzanie i działanie bory prowadzą do powstawania chłodnych, gęstych wód przydennych, które przemieszczają się ku środkowemu i południowemu Adriatykowi. W basenie południowym zachodzi także formowanie głębokich wód o większym zasoleniu, mających znaczenie dla wymiany wód we wschodniej części Morza Śródziemnego.
Temperatura i zasolenie Temperatura powierzchniowa wód wykazuje wyraźne zróżnicowanie sezonowe. Zimą wynosi zazwyczaj około 9–15 °C, przy czym najniższe wartości występują w płytkim północnym Adriatyku. Latem temperatura powierzchniowa przeważnie wzrasta do około 22–26 °C. W płytkich obszarach północnych podczas szczególnie chłodnych zim sporadycznie może pojawiać się lód.