Szpital kolejowy w Wilnie - został zbudowany w 1901 roku (zabudowa pawilonowa) i na owe był szpitalem bardzo nowoczesnym. Budynki były rozrzucone w naturalnym lesie sosnowym.
Historia Po otwarciu linii kolejowej Petersburg–Warszawa dla kolejarzy i wojska w latach 1905–1911 zbudowano szpital, który został oddany do użytku w 1912 roku.
Graniczył od zachodu z ul. Legionów, od wschodu z urwistym zboczem żwirowni, a od południa z ul. Wilczą Łapą. Zajmował ok. 30 ha powierzchni, był położony na terenie lekko opadającym w kierunku Wilii. Szpital miał własną oczyszczalnię ścieków, a główny budynek posiadał centralne ogrzewanie. Na jego teren prowadziła bocznica kolejowa, a całe zaopatrzenie odbywało się za pomocą transportu Polskich Kolei Państwowych. Była też stała linia pasażerska, jeździł parowóz z dwoma wagonikami do Dyrekcji Kolejowej. Potem tę linię zlikwidowano, a wprowadzono autobusy popularnie zwane arbonami. Kursowały one na trasie Szpital — dworzec PKP.
W latach 1920–1930 dyrektorem szpitala był dr Sułkowski, a potem dr Józef Tymiński. Na terenie szpitala znajdowała się kaplica. W okresie międzywojennym rozbudowano sale operacyjne i założono gabinet RTG. Istniał także oddział hydroterapii, urządzenia do gimnastyki leczniczej.