Szpital miał też własną piekarnię, tuczarnię świń, ogród, lodownię i olbrzymie piwnice.
Teren szpitala był bardzo starannie utrzymany i, dzięki ostatniemu dyrektorowi dr. Józefowi Tymińskiemu, ozdobiony licznymi krzewami róż. W szpitalu pracowali wybitni lekarze: dr Tymiński – chirurg, dr Aleksander Karnicki i dr Dobrzański – ginekolodzy, dr Sułkowski - radiolog, dr Świca – internista, dr Czarnocki – laryngolog.
Były tu następujące oddziały: chirurgia, interna, neurologia, położnictwo, ginekologia, laryngologia, okulistyka i ftyzjatria. Pacjentami byli przeważnie kolejarze (płacili 10% opłat) oraz inni pacjenci, których stać był na dość wysoką opłatę – 8 zł dziennie. Na terenie szpitala mieszkali też pracownicy z rodzinami.
Jesienią 1939 szpital zajęli Rosjanie. Administrowali do czerwca 1941. Potem szpital zajęły wojska niemieckie dla swoich chorych i rannych. Od stycznia 1942 do października 1943 w szpitalu przebywali Hiszpanie. W dniu 29 czerwca 1944 teren szpitala został zbombardowany przez Rosjan.
Podczas wojny na konspiracyjnego komendanta szpitala został wyznaczony dr Jan Janowicz.
Do 1953 roku był nazywany „Szpitalem Dworca Wileńskiego”.
Po wojnie szpital odbudowano i dalej jest wykorzystywany.
Przypisy
Linki zewnętrzne Zdjęcie szpitala z
Kategoria:Architektura w Wilnie