43, 1988 nr 15 (10 IV).
Budynek został zakupiony przez Bohdana Pniewskiego od rodziny Branickich i gruntownie przebudowany w latach 1934−1935 według projektu właściciela z przeznaczeniem na dom własnyJędrzejczak E., Zabytkowa willa prof. B. Pniewskiego, w: „Kamień Naturalny”, nr 11, 1997, s. 25-27. Pniewski wkomponował zmniejszony od strony elewacji wschodniej pawilon w nowy budynek obłożony nieociosanym kamienieniem, z nieregularnymi otworami okiennymi. Najwyższa kondygnacja, na której powstały pomieszczenia gospodarcze i służbówka, jest cofnięta i zwieńczona dużym dachem. Architekt umieścił swoją pracownię w dolnej części budynku. W wystroju wnętrza zwracają uwagę m.in. ludowe misy umieszczone na suficie w bibliotece oraz opracowanie niszy jednego z pokojów, w którą wmurowane huculskie kafle. W budynku zainstalowano windęPiątek G, Niezniszczalny. Bohdan Pniewski. Architekt salonu i władzy, Wydawnictwo Filtry, 2021, ISBN: 978-83-960609-3-8Chmielewski K, Willa Bohdana Pniewskiego w Warszawie, w: „Murator”, 1993, nr 1, s. 33-35.