Bitwa pod Castelfidardo – najważniejsza bitwa w walkach Królestwa Piemontu przeciw Państwu Kościelnemu, miała miejsce 18 września 1860 roku i doprowadziła do rozbicia armii papieskiej.
Tło wydarzeń Północna część Państwa Kościelnego została przyłączona do Królestwa Piemontu po walkach austriacko-francuskich z 1859 roku, papież zachował jednak władzę nad terytorium rozciągającym się w poprzek całego Półwyspu Apenińskiego. Ziemie przekazane wówczas Piemontowi były wciśnięte między terytorium austriackie i papieskie i Cavour obawiał się, że państwa te mogą dążyć do ich podboju w celu odzyskania bezpośredniego połączenia między swoimi terytoriami. Inwazja sił Garibaldiego na Sycylii w maju 1860 roku dodatkowo skomplikowała sytuację, ponieważ po zdobyciu Neapolu zamierzał on skierować się on na północ, w stronę Rzymu, który obsadzony był przez wojska francuskie, których celem była obrona Państwa Kościelnego. Zdobycie Rzymu mogło także skomplikować plany unifikacyjne Italii pod berłem Wiktora Emanuela poprzez przejęcie władzy nad sporą częścią Italii przez radykalne stronnictwa.