(coś jak polskie: Pojedziemy na łów). Następujący potem recytatyw przenikają sygnały rogów zapowiadające przybycie Boryleusza. Akcje dramatu jednoczą śpiewane i tańczone divertisments, pierwsze wypełniające dwie trzecie aktu I, drugie nieledwie prorocze w akcie drugim i trzecie przerwane interwencją żywiołów w akcie III. Wynikają one z natarczywych zalotów odtrąconych książąt, starających się wymusić na Alfizie zgodę na małżeństwo. Akty III i IV połączył Rameau nieprzerwaną burzą, która należy do najgwałtowniejszych i najdłuższych, jakie rozpętał kompozytor na scenie. Zjawiska pogodowe pojawiają się i w innych miejscach, np. w wyszukanej arietcie Semiry, zamykającej akt I, gdzie pobrzmiewają uderzenia wściekłego wiatru unoszącego morskie fale.
Spośród bohaterów na plan pierwszy wysuwa się Alfiza, godna następczyni Telairy z Kastora i Polluksa, z równym powodzeniem dająca wyraz czułości, dumie, nadziei, jak i przerażeniu. Abaris odznacza się wszystkimi cechami kochanków z tragedii muzycznej, szlachetnych, heroicznych i wykwintnych zarazem. Miłosnym żarem nie ustępuje mu Kalais, np. w divertissment II aktu. Rameau z mistrzostwem prowadzi też śpiew chórów już to modlących się, szemrzących, grożących, już to zawodzących i uciekających w popłochu.