to w większej części zasługa takich graczy jak Enrique Borja, w przyszłości trener zespołu, oraz Carlos Reinoso, chilijski rozgrywający uważany za najlepszego gracza jaki kiedykolwiek przywdziewał koszulkę klubu América.
thumb|300px|Cuauhtémoc Blanco, symbol Amériki na przełomie XX i XXI wieku.
Na kolejny tytuł przyszło czekać kibicom klubu aż 8 lat. Cierpliwość kibiców wynagrodzona została z nawiązką, kiedy to nadszedł wielki moment w historii zespołu Orłów, gdy w finale sezonu 1983/1984 pokonali swych najbardziej nielubianych rywali – Chivas Guadalajara 5:3. Zdobyty tytuł wzmocnił psychicznie drużynę, która swoją grą całkowicie zdominowała lata 80. w meksykańskim futbolu. Piłkarze klubu América pokonali 3:1 drużynę UNAM Pumas, w finale mistrzostw Prode 1985 pokonali 5:4 Tampico Madero, a w sezonie 1987/1988 ponownie wykazali swą wyższość nad UNAM Pumas, wygrywając tym razem w stosunku 4:2. Na koniec tej świetnej dekady, w sezonie 1988/1989, pokonali Cruz Azul 5:4. W roku 1991 América sprawiła wielką sensację pokonując zdobywcę Copa Libertadores 1990, klub Olimpia (po remisie 1:1 na wyjeździe, zwycięstwo u siebie 2:1) i sięgając po Copa Interamericana za rok 1990 (choć mecze rozegrano dopiero w październiku 1991 roku).