W 1871 otrzymał nagrodę w krakowskim konkursie dramatycznym za sztukę Pracowici próżniacy, zaś w 1892 – w konkursie „Kuriera Warszawskiego” za komedię Flirt.
Program pozytywistyczny Bałuckiego miał ograniczony zasięg, dostosowany do realiów galicyjskich i często akcentował mieszczańskie wartości oszczędności i umiarkowania, jak w powieści (1881). Bywał także krytyczny wobec niektórych postulatów pozytywizmu, co widać w komedii Emancypowane (1873). Jego twórczość demaskowała obłudę religijną i społeczną, np. w powieści (1871).
W latach 80. XIX wieku nastąpił zwrot w jego twórczości – zaczął głosić poglądy konserwatywne, a nawet antysemickie (W żydowskich rękach, 1885), idealizował tradycyjny styl życia galicyjskiego mieszczaństwa (Typy i obrazki krakowskie, 1881) i tworzył komedie, np. Grube ryby (1881) i Dom otwarty (1883). Jednocześnie nadal uprawiał satyrę społeczną, czego dowodem są powieść Pan burmistrz z Pipidówki (1887) oraz komedie polityczne, takie jak Squiezi (1880) i Ciężkie czasy (1889), w których krytykował galicyjskich ugodowców i obnażał negatywne strony życia pod zaborem austriackim.