Pod koniec życia Bałucki wiódł spór z ruchem młodopolskim. Prowadził polemiki ideowe z socjalizmem i artystyczne z ruchem młodopolskim. W krytyce Bałuckiego szczególnie napastliwy był Lucjan Rydel. Krytyka modernistyczna zaatakowała jego tradycjonalizm, co pogłębiło jego poczucie rozczarowania współczesnością. Bałucki rozgoryczony niepowodzeniami ostatnich swoich sztuk, przygnębiony zdiagnozowaną nerwicą lub depresją popełnił samobójstwo, strzelając z rewolweru w skroń. Dramat miał miejsce w październikowy wieczór na krakowskich Błoniach (przed wejściem do Parku Jordana). Bałucki pochowany został na cmentarzu Rakowickim, w kwaterze Bc, rząd płn., bez religijnej oprawyKronika. Pogrzeb Michała Bałuckiego Czas 1901 nr 242 z 21 października s. 2. W sprawie uzyskania zgody na pogrzeb kościelny interweniowali m.in. marszałek Andrzej Kazimierz Potocki i tajny radca Antoni Wodzicki, ale kategorycznie sprzeciwił się temu kardynał Jan Puzyna, co wywołało powszechne oburzenie krakowskiej opinii publicznejMarek Żukow-Karczewski, Brzydkie sprawki wielkich krakowian, „Gazeta Krakowska”. 18 XII 1992 r., nr 295 (13604).. mały|alt=Grób Michała Bałuckiego na cmentarzu Rakowickim|Grób Michała Bałuckiego na cmentarzu Rakowickim Niedługo po tragicznej śmierci pisarza, mieszkańcy miasta postanowili wystawić mu pomnik.