Bartolomeo d’Alviano (ur. 1455, zm. 1515) – wenecki kondotier, jeden z najbardziej znaczących wodzów armii weneckiej. W szczególności wyróżnił się podczas obrony Republiki Weneckiej przeciwko cesarzowi Maksymilianowi I.
Życiorys Rodzicami Bartolomea byli Francesco d’Alviano i Isabella degli Atti. Karierę wojskową rozpoczął we wczesnych latach swego życia służąc w środkowych Włoszech w armii Państwa Kościelnego. W 1496 roku służył w armii rodziny Orsini walczącej z papieżem Aleksandrem VI oraz z rodziną Colonna.
W roku 1503 zaciągnął się do służby w armii króla Hiszpanii Ferdynanda II i miał swój udział w pokonaniu Francuzów w bitwie nad Garigliano, która zapoczątkowała hiszpańską dominację w południowych Włoszech. W roku 1507 zatrudniony został przez Republikę Wenecką, gdzie naczelnym wodzem był jego kuzyn Niccolò Orsini. W następnym roku pobił cesarską armię Maksymiliana I w Cardone, pod Mauria i pod Pontebba, zdobył Gorycję i Triest. W tym samym roku padło także Pordenone i Alviano w dowód wdzięczności otrzymał obywatelstwo Republiki Weneckiej.