W pierwszej dekadzie XVI wieku papież Juliusz II postanowił zredukować wpływy Wenecji w północnych Włoszech. By tego dokonać stworzył tak zwaną „Ligę Cambrai” (od miasta Cambrai, gdzie prowadzono negocjacje). Do ligi, obok samego Państwa Kościelnego, przystąpił król Francji Ludwik XII, cesarz Maksymilian I oraz król Hiszpanii Ferdynand Aragoński.

15 kwietnia 1509 roku król Francji Ludwik XII opuścił Mediolan na czele potężnej armii francuskiej i błyskawicznie wkroczył na terytorium Republiki Weneckiej. By mu się przeciwstawić Wenecjanie wystawili armię pod wodzą Niccolò di Pitigliano i jego kuzyna Bartolomeo d’Alviano.

Kłótnie pomiędzy Pitigliano a jego kuzynem Alviano przeszkodziły w połączeniu ich sił, co było jedynym sposobem, by powstrzymać marsz armii francuskiej. Skutkiem tego Ludwik XII na początku maja bez przeszkód przeprawił swą armię przez Addę. Alviano ruszył Francuzom naprzeciw, natomiast Pitigliano uznał, że w tych warunkach lepiej uniknąć decydującej bitwy i wycofał się na południe.