Do najbardziej zróżnicowanych rodzajów należy na przykład opuncja reprezentowana przez 16 gatunków. W parku rośnie wiele przystosowanych do pustynnych warunków sukulentów, nie będących kaktusami, a należących do agawowatych jak np. jukki czy też szparagowatych jak np. draceny. Interesującym sukulentem jest wilczomlecz Euphorbia antisyphilitica służący do pozyskiwania wosku roślinnego kandelila. Inną rośliną pustynnego południa Stanów Zjednoczonych jest występująca często na całym obszarze parku Fouquieria splendens nazywana popularnie „ocotillo” lub Kaktusem Jakuba.
Preria W przeszłości duże obszary, pustynnych obecnie terenów, pokryte było trawami tworząc prerię i środowisko do życia dla wielu zwierząt żywiących się trawami. Około 1880 roku zmiany klimatu spowodowały postępujące pustynnienie, co sprawiło, że na początku XX wieku takie zbiorowiska pozostały wyłącznie w północnej części parku. Postępująca erozja krajobrazu oraz, co bardziej szkodliwe, erozja gleb i zanikanie traw miało miejsce przez cały wiek, do 2000 roku, w którym to władze parku uruchomiły projekt mający za zadanie co najmniej zatrzymanie tego procesu, a jeśli się uda to nawet częściowe jego odwrócenie.