W miejsce planowanych 5 dział kalibru 120 mm otrzymał 6 brytyjskich dział uniwersalnych 102 mm Mk XVI w trzech dwudziałowych półwieżach, z brytyjskim systemem kierowania ogniem Mk.V (jedno stanowisko na pokładzie dziobowymi i dwa na rufie, w dwóch poziomach). Między kominami, na miejscu gdzie pierwotnie planowano przenosić wodnosamolot, ustawiono 2 poczwórnie sprzężone przeciwlotnicze wielkokalibrowe karabiny maszynowe. Okręt otrzymał planowane, wywiezione pośpiesznie z Holandii dwa dwudziałowe stanowiska działek 40 mm Boforsa, z najbardziej wówczas zaawansowanym na świecie systemem kierowania ogniem i stabilizacji Hazemeyer, później otrzymał także radary do kierowania ich ogniem. Rozmieszczenie działek było racjonalne: przed nadbudówką dziobową i na platformie za śródokręciem, co zapewniało możliwość prowadzenia ognia dookoła, a w kierunkach na boki ogień mogły prowadzić oba stanowiska. Z nowym zestawem uzbrojenia, okręt uzyskał duże możliwości zwalczania celów powietrznych.
Służba Po wyposażeniu, „Isaac Swers” wszedł do służby we flocie holenderskiej stacjonującej w Wielkiej Brytanii 29 marca 1941. Otrzymał przydzielony brytyjski znak burtowy G83.