Po bitwie japońska Armia Kwantuńska rozpoczęła błyskawiczną ofensywę. W ciągu sześciu miesięcy siły japońskie zajęły dużą część doliny Jangcy, Kanton, Szanghaj, oraz stolicę rządu narodowego, Nankin, gdzie doszło do tragicznej masakry( według źródeł chińskich wymordowali tam około 300 tysięcy cywilów) i południowe Shanxi. Czang Kaj-szek ocenił jednak, że Japończykom brakuje sił, by zdobyć całe państwo, co w praktyce powstrzymało ich pochód do 1939 roku.

Wojna szybko przeniosła się do doliny Jangcy. Wojska Czang Kaj-szeka w tym elitarne oddziały szkolone przez Niemców stoczyły bitwę w Szanghaju. Siły chińskie dowodzone między innymi przez Xue Yue i Chen Chenga walczyły przez prawie trzy miesiące, jednak finalnie musiały opuścić miasto. Bitwa zyskała miano Stalingradu nad Jangcy.

Pierwszym większym sukcesem w wojnie po stronie chińskiej było zwycięstwo sił dowodzonych przez Li Zongrena i Tanga Ebo pod Tai’erzhuangiem stoczona między 23 marca a 7 kwietnia 1938. Bitwa miała znaczenie głównie symboliczne, bowiem Japończycy i tak zdobyli miasto Xuzhou.