Wynagrodzenie jest prawie żadne, głównie w naturze bądź w postaci drobnych sąsiedzkich przysług, ale działanie to sprawia, że Joanna czuje się potrzebna, a i rodzice dzieci są szczęśliwi z ich edukacji, upatrując w tym szansę dla dzieci na lepsze, niż ich ubogie życie.

W wyniku donosu Lipska staje przed sądem za prowadzenie szkoły bez zezwolenia władz. Podczas rozprawy nie potrafi zrozumieć ani ona, ani rodzice uczonych przez nią dzieci, naganności tego postępowania – przecież pomagała innym. Sąd, poruszony jej postawą i ostatnim słowem – I teraz myślę, że dobrze czyniłam. – wymierza jej stosunkowo łagodną grzywnę 200 rubli z możliwością zamiany na trzy miesiące więzienia. Jednak dla biednego rodzeństwa Lipskich jest to suma ogromna, przekraczająca ich możliwości finansowe. Dziewczyna wraca do domu z myślą, aby przygotować go dla brata na czas pobytu w więzieniu. Mieczko wraca późnym wieczorem i przyznaje się, że pożyczył pieniądze na zapłatę kary od lichwiarza. Joanna jest załamana, ponieważ wie, że suma i procenty są ponad ich możliwości. Nowela kończy się słowami: