Schrony amunicyjne w Twierdzy Kraków – powstały w okresie ostatniej modernizacji Twierdzy Kraków. Były również ostatnimi murowanymi budowlami fortyfikacyjnymi w twierdzy. W porównaniu do innych szkół fortyfikacyjnych, pojawiły się późno, reprezentowały skromne wymiary i program funkcjonalny (np. w porównaniu z wielokomorowymi schronami zróżnicowanych typów w twierdzach pruskich).

W latach 1913–1915 zbudowano na zapleczach grup fortowych łącznie 18 schronów.

Nie znalazły się one jedynie w VIII-ej grupie, gdzie zastąpiły je kawerny schronowe kute w wapiennym podłożu. Zadaniem schronów amunicyjnych było zapewnienie bezpiecznego miejsca składowania rezerwy amunicji dla ruchomych odwodów artylerii i piechoty usytuowanej między i za fortami. Ze względu na swe niewielkie wymiary i stosunkowo rzadkie rozmieszczenie mogły służyć jedynie do przechowywania standardowej rezerwy liniowej amunicji.

Obecnie trudno ustalić czy we wszystkich przypadkach przeznaczone były do składowania amunicji artyleryjskiej czy strzeleckiej.

Sytuowano je zwykle w obniżeniach terenu i na osłoniętych przeciwzboczach na zapleczu grup fortowych, oraz przy głównych drogach dojazdowych łączących je z miastem (do wyjątków należy położony na wzgórzu schron "Węgrzce" i schron "Tonie" znajdujący się przy obwodowej drodze rokadowej).