Zrealizowane w latach 1913–1914 10 schronów oparte było na typowym projekcie opracowanym przed 1913 rokiem. Pozostałem 8 zbudowane w sezonach 1914–1915 wykonano według poprawionego projektu standardowego. Zmiany dotyczyły głównie zwiększenia odporności stropodachu (w wersji 1914) i rozwiązań detalu.
W miejsce ceglanych łuków odcinkowych nad otworami okiennymi wprowadzono stalowe nadproża i zewnętrzne wyprofilowanie w betonie. Zmianie uległa również ślusarka, okiennice (w wersji 1914–1915 wprowadzono pancerne), oraz sposób kształtowania stropodachu (spadek na stronę elewacji wejściowej w wersji 1914–1915). Niezależnie od wersji w nielicznych schronach zastosowano zwiększenie grubości ściany narażonej ze 150 do 180 cm (m.in. "Pasternik" i "Olszanica").
Wnętrza schronów posiadają jedno, duże pomieszczenie magazynowe doświetlone dwoma oknami. Podzielono je funkcjonalnie na przedsionek, (oddzielony ceglaną ścianką działową z otworem strzelnicy osłaniającej wejście) i właściwą izbę.