Budowa ścian i stropów podporządkowana została modelowi konstrukcyjnemu wprowadzonemu po roku 1897. Ściany narażone wykonano z kamienia łamanego (grubość 150 cm), elewacyjną z cegły (90 cm). Istnieją od tej zasady wyjątki np. wszystkie ściany schronów "Olszanica" i "Pasternik" wykonano z kamienia. Stalobetonowy stropodach posiadał grubość od 90 cm (w wersji 1913) do ok. 130 (w wersji 1914). Zupełnie indywidualny pod względem odporności jest schron "Las Wolski", (przy baterii FB 36) posiadający zwiększone grubości ścian i stropu. Szczególnym rozwiązaniem spotykanym w wersji 1913–1914 była pompa i cysterna na wodę, znajdująca się pod przedsionkiem.
W przypadkach zagłębionego usytuowania stosowano mury oporowe z kamienia osłaniające przestrzeń przed ścianą elewacyjną od osuwania się ziemi. Pomimo realizacji według typowego projektu nie powstały dwa jednakowe obiekty co należy do cech charakterystycznych austriackiej szkoły fortyfikacyjnej.