395 – 410, Zielonka Zbigniew, Henryk Prawy, Katowice 1982, s. 167 – 168. Potwierdza to zresztą kilka dowodów pośrednich, z decydującym faktem, że to właśnie księcia głogowskiego wyznaczył Probus swoim głównym spadkobiercą, z czym zgadza się główny przeciwnik autentyczności testamentu księcia wrocławskiego Tomasz Jurek, Testament Henryka Probusa. Autentyk czy falsyfikat, w: Studia źródłoznawcze, t. XXXV, Warszawa 1994. Byłoby bowiem co najmniej dziwne gdyby dziedzicem we Wrocławiu został książę który zupełnie nie angażował się w walki o Kraków, a bez niczego został główny pomocnik z tego okresu, jak chce Długosz. Przy okazji należy wyjaśnić jeszcze jedną kwestię – co skłoniło synów Konrada I, do tak ofiarnego zaangażowania się po stronie władcy Wrocławia? Udziału obu braci nie można bowiem łączyć tylko z owym nieszczęśliwym zjazdem w Baryczy, czy też jak wolą inni w Sądowlu w 1281 roku, zobacz: Tomasz Jurek, Dziedzic królestwa polskiego – książę głogowski Henryk (1274 – 1309), Poznań 1993, s. 10 – 11, o czym świadczy wymiana dzielnic Przemka z Konradem Garbatym (Probus chciał mieć z pewnością u swoich granic bardziej przyjaznego księcia), Barciak Antoni, Książę Przemek i bitwa siewierska, w: Nihil superfluum esse – Prace z dziejów średniowiecza ofiarowane Profesor Jadwidze Krzyżaniakowej, Poznań 2000, s. 276.