Wynalazek ten nie cieszył się większym powodzeniem.
W kolejnych latach pojawiało się wiele tego typu urządzeń, o różnej budowie i przeznaczeniu np. rower wodny zaopatrzony w siodło Aquatic Tripod do polowania na kaczki, skonstruowany przez Axela Wappendorfa. W latach 70. XIX wieku nazywany był wodnym welocypedem, pod koniec lat 90. XIX wieku zaczęto go nazywać hydrocyklem.
Współczesny hydrocykl Konstrukcję klasycznego roweru wodnego utrzymują na powierzchni wody zwykle dwa pontony. We współczesnym hydrocyklu siła mięśni rowerzysty, przekazywana przez pedały i korbę, napędza śrubę napędową, która jest umieszczona pod wodą. Śruba obraca się i napędza ruch roweru wodnego. Sterowanie hydrocyklu odbywa się przy pomocy kierownicy, która kontroluje płetwę sterową.
Wyróżniamy różne rodzaje hydrocykli: klasyczne pontonowe, z pojedynczą deską surfingową, katamarany pedałowe przeznaczone dla większej ilości pasażerów, napędzane elektrycznie. Do popularnych marek należą Seacycle, Hydrobike, Water Bike, Seahorse (Cross Trek) i itBike.
Zobacz też
tramwaj wodny
Przypisy Maciej Baczak, Sławomir Łotysz, Dariusz Machla: 1000 wynalazków, czyli historia ludzkiej pomysłowości. Bielsko Biała: Wydawnictwo Dragon, 2020, s. 126, .
Kategoria:Jednostki pływające Kategoria:Pojazdy napędzane siłą ludzkich mięśni