Muzułmańska milicja Sandżaku (serb. Mуслиманска милиција Санџакa) – ochotnicza milicja złożona z muzułmańskich mieszkańców Sandżaku podczas II wojny światowej.
Historia Po upadku Jugosławii w kwietniu 1941 r., Sandżak został podzielony pomiędzy Włochów i Niemców. Ponadto południa część została włączona do tzw. Wielkiej Albanii. Pod koniec 1941 r. spośród miejscowych słowiańskich i albańskich muzułmanów Włosi zorganizowali lokalną milicję zbrojną, nazwaną Muzułmańskim Legionem Sandżaku lub Muzułmańską Gwardią Sandżaku. Formacja nosiła też imię Haruna al Raszida, na cześć słynnego abbasydzkiego kalifa, który panował w latach 786–806. Jej przywódcą był duchowny Sulejman Pačariz, który sformował oddział milicji w Prijeplje. Jednym z głównych dowódców był Džemail Konicanin, który zorganizował oddział w Tutinie, należącym do Wielkiej Albanii. Współpracował on z Albańczykiem Xhaferem Devą. Innym dowódcą, który silnie zapisał się w historii Sandżaku, był Aćif Hadžiahmetović, zwany Aćif-efendija. Pozostałymi dowódcami milicji byli: w Sjenicy Hasan Zvizdić, w Priboju Camil Hasanagić, w Pljevlji Hamdija Krijestorać, w Bijelim Polju Cazim Sijarić, w Beranach Osman Rastoder, a następnie Đule Agović, w Rožaje Jakup Kardović, w Plavie Adem Sabanhaković.