Po 1945 roku Po wojnie wrócił do Polski i zamieszkał w Łodzi. Pracował tam jak zecer. Zaczął ponownie trenować boks, ale nie występował na ringu.

W listopadzie 1946 roku stanął przed Sądem Społecznym przy Centralnym Komitecie Żydów Polskich w związku z zarzutami współpracy z Niemcami w getcie warszawskim w szeregach tamtejszej policji żydowskiej. Sam wystąpił do sądu o rehabilitację, gdyż miał wyjechać na zawody sportowe za granicę z reprezentacją Polski. Zeznania świadków były rozbieżne. Niektórzy zeznali, że pomógł im w czasie wielkiej akcji deportacyjnej latem 1942 roku, inni, że byli świadkami bicia przez Rotholca Żydów. Został skazany na dwuletnie wykluczenie ze społeczności żydowskiej i trzyletnie zawieszenie praw cywilnych (brak możliwości uczestniczenia w organizacjach społecznych i sportowych). Wyrok ten został uchylony przez Sąd Społeczny, na wniosek złożony przez jego obrońcę, w czerwcu 1948 roku. W uzasadnieniu sąd powołał się na opinię Państwowego Urzędu Wychowania Fizycznego.

Podjął pracę jako trener w klubie Zryw Łódź. W 1948 roku nielegalnie opuścił Polskę i dotarł do Belgii, gdzie przebywał jego syn. Z Belgii w 1951 roku wyemigrował do Kanady. Resztę życia spędził w Montrealu. Zajmował się tam zawodowo kuśnierstwem.