Nad organizacją nagród pracowały stowarzyszenia: Związek Producentów Audio-Video (ZPAV) i International Federation of the Phonographic Industry (IFPI), we współpracy z największymi wytwórniami muzycznymi: Izabelinem, MJM Music PL i Pomatonem. W skład grupy inicjatywnej weszli: Walter Chełstowski, Maciej Chmiel, Andrzej Horubała, Bianka Kortlan, Małgorzata Maliszewska, Andrzej Puczyński i Wojciech Trzciński. Zaproszenia do wyłaniania nominowanych i zwycięzców otrzymało 370 przedstawicieli przemysłu muzycznego: artyści, dziennikarze, krytycy i pracownicy firm fonograficznych, z czego udział wzięło 200.
Nagrody zostały nazwane Fryderykami na cześć polskiego kompozytora Fryderyka Chopina. Wywołało to oburzenie w środowisku muzyki poważnej, które nie chciało, by Chopin był kojarzony z nagrodami muzyki rozrywkowej. Narodowy Instytut Fryderyka Chopina i Związek Kompozytorów Polskich wysłały w tej sprawie listy protestacyjne do prezydenta Polski Lecha Wałęsy i prasy.
Inauguracyjna ceremonia wręczenia nagród, Fryderyki 1994, odbyła się 19 marca 1995 w Teatrze Polskim w Warszawie i była emitowana na żywo przez TVP1. W kolejnych latach Fryderyki były wręczane podczas ceremonii w Sali Kongresowej, emitowanych przez TVP1.