Wraz z Tadeuszem Szydłowskim przeprowadził w latach 1929–1930 inwentaryzację zabytków sztuki polskiego Podtatrza: Spisza i Nowotarszczyzny, wykonując m.in. dokumentację fotograficzną. Dzięki wsparciu finansowemu ojca do roku 1932 podróżował po Europie, odwiedzając m.in. Berlin, Kolonię, Paryż i Włochy. Od 1932 do wybuchu II wojny światowej pracował jako referent propagandy kulturalnej, do 1935 w magistracie krakowskim, potem w warszawskim. W 1933 otrzymał stypendium Funduszu Kultury Narodowej i odwiedził Francję, Niemcy, Belgię i Holandię. Od 1935 do 1939, już na własny koszt, odwiedził (prócz Niemiec, Francji i Włoch, gdzie był już wcześniej) Hiszpanię, Portugalię i Bałkany oraz Anglię, Norwegię i Estonię, a także Afrykę Północną. Przygotowując się do habilitacji opublikował rozprawę o braciach Teodorze i Krzysztofie Lubienieckich, polskich malarzach okresu baroku, ale wybuch wojny pokrzyżował mu te plany.