W warszawskim magistracie pełnił rolę doradcy komisarycznego prezydenta Stefana Starzyńskiego do spraw kulturalnych, zajmował się także ochroną zabytków, wydawnictwami artystycznymi i kontaktami zagranicznymi, od 1936 był sekretarzem komisji opieki nad zabytkami Warszawy, a od 1938 odpowiedzialny był także za konserwację zabytków w Centralnym Okręgu Przemysłowym. Współpracując z Janem Zachwatowiczem i Stanisławem Lorentzem przyczynił się do odbudowy warszawskich murów obronnych.
W dziedzinie fotografii artystycznej otrzymywał nagrody, wyróżnienia i korzystne recenzje na wystawach zagranicznych już od lat 20., m.in. w Los Angeles (1925), Montevideo (1931) i Mediolanie (1932). Swoje zdjęcia przetwarzał m.in. rzadko dziś stosowaną techniką przetłoku bromolejowego. 1935–1938 publikował swoje fotografie Warszawy w kilkutomowym wydawnictwie Piękno Warszawy (tekst autorstwa S. Wóycickiego), tworzył także inne grafiki, m.in. ekslibrisy. 1938–1939 należał do Fotoklubu Warszawskiego.