Po wybuchu wojny wyjechał do Lublina i Łucka, wkrótce jednak wrócił do rodzinnego Jędrzejowa, gdzie do końca wojny pracował w miejscowym szpitalu jako laborant w pracowni RTG. W tym samym czasie współpracował z Armią Krajową jako tłumacz z niemieckiego, archiwista i przy podrabianiu dokumentów. Jednocześnie zajmował się inwentaryzowaniem zabytków sztuki Kielecczyzny, zgłębiał wiedzę astronomiczną, uczył się także od ojca gnomoniki.

Pod koniec 1945 pokazał w Paryżu i Londynie wystawę Warszawa oskarża, 1946–1947 zajmował się inwentaryzowaniem zabytków sztuki na Dolnym Śląsku, w tym we Wrocławiu. Po powrocie do Jędrzejowa zajął się prywatną działalnością naukową i kulturalną oraz fotografiką, z czego utrzymywał się do 1962, gdy został dyrektorem Państwowego Muzeum im. Przypkowskich w Jędrzejowie. W 1965 przedstawił w Instytucie Historii Kultury Materialnej PAN opublikowaną w 1963 rozprawę Naukowe pojęcie deklinacji magnetycznej w Polsce XVII wieku, na podstawie której otrzymał habilitację. Stanowisko dyrektora Muzeum w Jędrzejowie zajmował do 1975, kiedy przeszedł w stan spoczynku.