W chwili wybuchu I wojny światowej demonstrował samolot w Berlinie i po ogłoszeniu niemieckiej mobilizacji 31 lipca 1914 roku uciekł spod grożącego mu internowania samolotem nocą do Francji, z kilkoma międzylądowaniami dla uzupełniania paliwa z kanistrów. Następnego dnia wstąpił na ochotnika do francuskiego lotnictwa wojskowego, uzyskując 2 sierpnia licencję pilota wojskowego nr 494.
Garros z innymi lotnikami utworzył 15 sierpnia eskadrę MS.23, latającą na samolotach Morane-Saulnier „Parasol”. 16 sierpnia odbył pierwszy bojowy lot rozpoznawczy. Latał następnie także zrzucając ręcznie bomby lub stalowe strzałki. 19 sierpnia doszło do pierwszego spotkania w powietrzu, kiedy obserwator Garrosa ostrzelał niemiecki samolot z karabinu powtarzalnego. Do podobnych potyczek dochodziło jeszcze kilkakrotnie, bez rezultatów, w tym do spotkania, kiedy lecący samotnie Garros ostrzelał wrogi samolot z rewolweru. W ciągu kilku miesięcy wojny Garros szybko został awansowany z szeregowca przez stopnie podoficerskie do podporucznika w grudniu 1914 roku). Jako jeden z pierwszych Garros doszedł do wniosku, że strzelanie w powietrzu i sterowanie samolotem jest zbyt trudne dla jednej osoby i optymalnym rozwiązaniem dla małych samolotów powinno być unieruchomienie karabinu maszynowego w kierunku lotu, tak, aby celować manewrując samolotem.