Mocowanie karabinu maszynowego w kadłubie za śmigłem ciągnącym wiązało się jednak z groźbą zniszczenia śmigła przez pociski. Kilka firm, w tym Morane-Saulnier, pracowało w tym czasie nad zsynchronizowanym karabinem maszynowym, który pozwoliłby na obejście tej przeszkody, lecz urządzenia te nie były jeszcze dopracowane. Garros z Raymondem Saulnierem zastosowali jednak po raz pierwszy karabin maszynowy zamontowany na kadłubie za śmigłem, połączony z doraźnym prostym urządzeniem w postaci stalowych klinów mocowanych na łopatach śmigła, których zadaniem było odbijanie pocisków trafiających w śmigło. Rozwiązanie to miało pewne wady, lecz wyprzedziło o kilka miesięcy pojawienie się synchronizatorów, zapewniając względnie skuteczny środek walki powietrznej. Pierwszym samolotem ze stałym karabinem maszynowym strzelającym poprzez krąg śmigła był zmodyfikowany w ten sposób w lutym 1915 roku jednomiejscowy Morane-Saulnier L „Parasol”. 3 lutego Garros został przeniesiony do eskadry MS.26. Na nim Garros odniósł 1 kwietnia 1915 pierwsze zwycięstwo powietrzne, zestrzeliwując nad Westkapelle niemiecki samolot rozpoznawczy Albatros. 8 kwietnia prawdopodobnie zestrzelił kolejny samolot, lecz nie zaobserwowano jego upadku, a 15 kwietnia odniósł drugie potwierdzone zwycięstwo nad samolotem Aviatik w okolicach Ypres.