Od 1961 pracował na Uniwersytecie Sussex w Wielkiej Brytanii. W 1962 wraz z George'em Popjákiem rozpoczął pracę w Laboratorium Enzymologii Chemicznej, założonej i prowadzonej przez Victora Rothschilda jednostce badawczej firmy Royal Dutch Shell. Prace Cornfortha opierały się na użyciu materiałów znakowanych izotopem węgla C-14, do określania pochodzenia poszczególnych atomów węgla przy przejściu ze skwalenu do cholesterolu.
W 1975 powrócił na Uniwersytet Sussex. W tym samym roku otrzymał, wraz z Vladimirem Prelogiem, Nagrodę Nobla w dziedzinie chemii za prace nad stereochemią reakcji katalizowanych przez enzymy. W tym samym roku został wybrany Australijczykiem Roku. W 1977 otrzymał brytyjski tytuł szlachecki. 1982 roku przeszedł na emeryturę, ale pozostał aktywny naukowo. Laureat Medalu Copleya. Był członkiem zagranicznym Królewskiej Holenderskiej Akademii Sztuk i Nauk.
Z Ritą Harradence mieli troje dzieci: córki Philippę i Brendę oraz syna Johna.
Przypisy
Kategoria:Nobliści – chemia Kategoria:Australijscy naukowcy Kategoria:Członkowie Królewskiej Holenderskiej Akademii Sztuk i Nauk Kategoria:Ludzie urodzeni w Sydney Kategoria:Laureaci Royal Medal Kategoria:Laureaci Medalu Copleya Kategoria:Odznaczeni Orderem Australii Kategoria:Odznaczeni Orderem Imperium Brytyjskiego Kategoria:Rycerze Kawalerowie Kategoria:Urodzeni w 1917 Kategoria:Zmarli w 2013