Znaczna część zachodnioeuropejskich sukien docierała do Koszyc właśnie za pośrednictwem Krakowa. Szczególnie istotny był handel miedzią pochodzącą z terenów dzisiejszej środkowej i wschodniej Słowacji. Koszyce należały do głównych ośrodków jej obrotu w północnej części Królestwa Węgier, podczas gdy po stronie polskiej najważniejszym centrum handlu miedzią był Kraków. Stamtąd metal transportowano dalej do Torunia, a od XV wieku w coraz większym stopniu do Gdańska, skąd trafiał na rynki Europy Zachodniej. W rezultacie Koszyce stanowiły jedno z ogniw dalekosiężnej sieci handlowej łączącej węgierskie ośrodki wydobywcze poprzez Kraków z obszarem Bałtyku, Flandrią i krajami niemieckimi. Władcy Polski i Węgier wielokrotnie regulowali warunki funkcjonowania handlu transgranicznego. W 1371 roku królowa Elżbieta Łokietkówna, sprawująca w Polsce władzę w imieniu swojego syna Ludwika I, przyznała kupcom koszyckim na ziemiach polskich prawa odpowiadające prawom kupców krakowskich. W 1378 roku obniżyła natomiast o połowę opłaty celne pobierane w Polsce od kupców z Koszyc i Lewoczy. Istotnym problemem w stosunkach handlowych pozostawało prawo składu Krakowa i związany z nim obowiązek kierowania części handlu węgierskiego przez to miasto. W XIV wieku kupcy węgierscy, polscy i pruscy podejmowali próby omijania Krakowa, m.in. trasą przez Sącz.