Pole ikony – obramowanie środkowej, pogłębionej części ikony (tzw. kowczegu) od której oddzielone jest tzw. łuzgą, wyróżniające się odcieniem barwy. Czasem na polu umieszcza się dodatkowe miniaturowe malowidła lub tekst.
Początkowo pole ikony było stosunkowo wąskie, od wieku XVI poszerzało się. W wieku XVII pojawiły się ikony bez kowczegu w formie wgłębienia, a pole ikony nie było oddzielone łuzgą, a jedynie obwódką innej barwy. Zaczęło się poszerzać, a kowczeg zmniejszać. Od XIV w. pojawiać się zaczynały ikony bez pola.
Pole spełnia funkcję ramy, która sprawia, że ikona stanowi "okno" w świat duchowy. Pole jest granicą między tym co sakralne a ziemskie. Często części właściwego wizerunku (np: nimb, skraj odzienia, atrybut trzymany w rękach przez osobę przedstawioną) zachodzą na pole ikony, co również ma wymiar symboliczny, oznaczający przenikanie się świata duchowego i materialnego. Często na ikonach przedstawiających Bogurodzicę, Chrystusa czy Trójcę Świętą, na polu ikony przedstawieni są święci, którzy są pośrednikami w modlitwie i łącznikami pomiędzy wiernymi a Bogiem.