Od IX wieku w Bizancjum zaczęły pojawiać się ikony przedstawiające życiorysy świętych – w kowczegu przedstawiony był sam święty w przyjętym w ikonopisartstwie wyobrażeniu (z odpowiednimi atrybutami itp.), natomiast na polu ikony przedstawione były sceny z życia świętego). Ta forma kompozycji ikony przeniosła się później na Bałkany i do Rosji.
Pole ikony to również tradycyjne miejsce umieszczenia tekstu, często całkowicie wypełniające obramowanie. W ciągu wieków zmieniały się wzajemne związku obrazu i słowa pisanego, w czasach upadku ikonopisarstwa obraz odbierano nie jako ekwiwalent słowa (modlitwy, ewangelii itp.) a jedynie jako ilustrację do słowa pisanego (które było umieszczone na obramowaniu)
Od wieku XVI istniała też tendencja traktowania pola jako ramy dekoracyjnej, co owocowało zapełnianiem go ornamentami, drogimi kamieniami, pozłacania itp.
Kategoria:Ikonografia