Była ofiarną działaczką Rady Pomocy Żydom. W czasie wojny udzielała pomocy wielu ludziom, uratowała życie m.in. neurolożce Zofii Rosenblum Szymańskiej i Helenie Radlińskiej.

Po wojnie, w latach 1946–1947, była delegatem Ministra Kultury i Sztuki do spraw teatrów na Dolnym Śląsku. Od października 1948 do sierpnia 1949 kierowała Teatrem Nowym w Legnicy. Postępująca choroba Parkinsona uniemożliwiła jej dalszą działalność. Ostatnie pięć lata życia spędziła w Domu Artystów Weteranów Scen Polskich w Skolimowie, gdzie zmarła. Została pochowana na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (Aleja Zasłużonych-1-74,75).

W 1908 roku poznała Witkacego. Połączył ich romans, byli nawet zaręczeni, jednak do ślubu nie doszło z powodu sprzeciwu rodziny Witkacego. Stała się pierwowzorem Akne, jednej z bohaterek 622 upadków Bunga.

Była drugą żoną Ludwika Solskiego; po rozwodzie z Solskim poślubiła w listopadzie 1914 Ottona Grossera, urzędnika kolejowego.

W 1978 ukazały się jej Pamiętniki, a w 1984 Listy Ireny Solskiej. Solska opisuje w swoich pamiętnikach, że przygotowując się do roli Żony (Maria) w Nie-boskiej komedii Zygmunta Krasińskiego, by wiernie odtworzyć jej obłęd, około 1920 wizytowała szpital psychiatryczny Edwarda Flataua.