thumb|190px|Nowela Nowela (wł. novella – nowość) – krótki utwór literacki, pisany prozą, charakteryzujący się jednowątkową fabułą wyraźnie zarysowaną i skondensowaną akcją główną, mocno udramatyzowaną, która zmierza do punktu kulminacyjnego (puenty). Jest to jedna z odmian epiki, specyficzne, opowiadania.
Historia Nowela wyodrębniła się z opowiadania o konstrukcji dramatycznej; jej początków upatruje się w literaturze grecko-rzymskiej (tzw. nowela antyczna; m.in. dzieła Herodota czy ), a także w baśniach bliskowschodnich (Baśnie tysiąca i jednej nocy). W literaturze średniowiecznej prekursorem dzisiejszych nowel były m.in. opowieści rycerskie i hagiograficzne (m.in. anekdoty, exempla, fabliaux, facecje), a ogólniej, szeroko pojęte opowiadanie. Znaczące utwory tutaj to wloskie z XIII wieku i angielskie Opowieści kanterberyjskie Geoffreya Chaucera z XIV wieku. Klasyczny model noweli nowożytnej ukształtował się we Włoszech w okresie renesansu (Matteo Bandello, Anton Francesco Grazzini, Giambattista Giraldi Cinzio, , , ) a jego najdoskonalszym przedstawicielem był Giovanni Boccaccio – autor Dekameronu.