Historię baletu wykładała także na poziomie uniwersyteckim, m.in. w University of Chicago i Columbia College. Jako krytyk baletowy udzielała się w prasie w Chicago oraz w czasopismach specjalistycznych. Współpracowała m.in. z "Chicago Times" (1946-1950), "Chicago's American" (później "Chicago Today", 1951-1974), "Dance Magazin" (przez ponad 40 lat), "Ballet Review", "Ballet Annual", "Dance News". Była również autorką haseł w encyklopediach baletowych.
Pasją Ann Barzel było filmowanie tancerzy. Zbiór filmów poświęconych baletowi, kręconych przez kilkadziesiąt lat, przekazała w 1996 bibliotece Newberry w Chicago. Kolekcja liczyła przeszło 30 tysięcy rolek filmowych, zawierała m.in. taneczne występy młodego Jerome Robbinsa, później znanego choreografa i reżysera, a w 2005 była jednym z ważniejszych materiałów przy produkcji filmu dokumentalnego Ballets russes (w reżyserii Daniela Gellera i Dayny Goldfine). Założyciel American Ballet Theater, Richard Pleasant, miał kiedyś powiedzieć Barzel, której akurat skończyła się taśma w kamerze, aby przynajmniej udawała dalsze kręcenie - w jej obecności tancerze bardziej się starali. Sama Barzel podkreślała, że film najlepiej dokumentuje występy taneczne.