W wywiadzie dla "Chicago Sun Times" w 1996 powiedziała m.in., że "żadna książka na świecie nie jest w stanie przekazać, jak poruszał się Niżyński".

Zbiory Barzel przekazane do Newberry nie ograniczały się jednak do filmów baletowych. Od dzieciństwa - jak sama wspominała, taniec odkryła dla siebie w wieku 9 lat, znajdując odpowiednie hasło w encyklopedii - gromadziła wszelkie materiały związane z tańcem, programy występów, dokumenty, artykuły, fotografie, książki, pamiątki. Do najcenniejszych pamiątek z jej kolekcji zalicza się baletki, używane niegdyś przez Annę Pawłową.

Po przejściu na emeryturę współpracowała ze stanową radą ds. sztuki Illinois jako konsultant ds. tańca. Była w gronie założycieli organizacji Ballet Guild of Chicago, działała w szeregu innych organizacji zajmujących się tańcem i kulturą, zasiadała w jury wielu konkursów tanecznych. Uczestniczyła w wydarzeniach kulturalnych do późnej starości. Wśród wielu wyróżnień, jakich doczekała się Barzel, można wymienić nagrodę gubernatora stanu w dziedzinie sztuki (1979), honorowe członkostwo Chicago Dance Arts Coalition (1986) oraz medal im. Wacława Niżyńskiego, przyznany przez Polską Agencję Artystyczną (1994).

Nie założyła rodziny.