thumb|Ludwik de Laveaux (1919) Ludwik de Laveaux (ur. 18 czerwca 1891 we Frysztaku, zm. 16 grudnia 1969 w Londynie) – pułkownik piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, w 1966 mianowany generałem brygady przez prezydenta RP na uchodźstwie, członek Naczelnej Komendy Obrony Lwowa w listopadzie 1918Eugeniusz Romer, Pamiętnik Paryski 1918–1919, t. I, Warszawa 2010, s. 35., kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Syn Mariana i Władysławy z Giebułtowskich. Krewny artysty malarza, Ludwika de Laveaux, którego Stanisław Wyspiański przedstawił jako Widmo w sztuce Wesele. Maturę zdał w 1911 w Krakowie, następnie studiował architekturę na Politechnice Lwowskiej.

Służył w Legionach Polskich, w 1 i 4 pułku piechoty. Po kryzysie przysięgowym w lipcu 1917 został aresztowany przez władze austriackie i skierowany na front włoski. Zbiegł z transportu. Od 1917 działał w Polskiej Organizacji Wojskowej (POW), ps. „Randolf”. Od 2 listopada 1918 wchodził w skład Naczelnej Komendy Wojsk Polskich we Lwowie. Walczył w obronie tego miasta jako Komendant Okręgu Lwowskiego POW i czasowo Komendant Dworca Głównego we Lwowie (3–4 listopada 1918). Współpracownik naczelnego komendanta Czesława Mączyńskiego. Zdobywał Gródek Jagielloński.