17 listopada 1918 podpisywał z Ukraińcami wynegocjowane wcześniej zawieszenie broni.

Dowodził I batalionem 4 pułku piechoty Legionów. Od czerwca do grudnia 1919 był słuchaczem I Kursu Wojennej Szkoły Sztabu Generalnego w Warszawie. W czasie wojny z bolszewikami był szefem sztabu 5 Dywizji Piechoty. W latach 1921–1922 był słuchaczem I Kursu Doszkolenia Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Po ukończeniu kursu i uzyskaniu „pełnych kwalifikacji do pełnienia służby na stanowiskach Sztabu Generalnego”, otrzymał przydział do 1 Dywizji Górskiej na stanowisko szefa sztabuDziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 33 z 16.09.1922 r.. W listopadzie 1926 został przydzielony do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr I w Warszawie na stanowisko szefa Oddziału Ogólnego. W lipcu 1929 objął dowództwo 2 pułku piechoty Legionów w SandomierzuDziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 11 z 6 lipca 1929, s. 190.. W styczniu 1936 mianowany został I dowódcą piechoty dywizyjnej 8 Dywizji Piechoty w Modlinie.

W kampanii wrześniowej walczył w Armii „Modlin”. Przebywał w niewoli niemieckiej w Gross-Born i Dössel. W 1945 w 2 Korpusie we Włoszech.

Prezydent RP August Zaleski awansował go na generała brygady ze starszeństwem z 11 listopada 1966 w korpusie generałów.